Mozes: trouwe metgezel
In 2012 overleed mijn vader en bleef mijn moeder alleen achter.
Een fijn huis, een mooie tuin — maar leeg zonder samen.
Een hond op zoek naar warmte leek ons goed voor beiden. Dat werd Mozes.
Een gevonden hond, vastgebonden aan een boom, met een onbekend verleden en angst voor mannen.
Zijn naam bleek later bijna een verhaal op zichzelf. Zoals Mozes ooit als kind op het water werd achtergelaten en via datzelfde water een veilige plek vond, zo leek ook deze Mozes zijn weg te hebben gevonden — van verlaten worden naar geborgenheid.
Met mijn moeder was er direct vertrouwen.
Ze werden onafscheidelijk, jaar na jaar.
Tot zij naar een verpleeghuis verhuisde en Mozes bij ons aan zee kwam wonen.
Voor mijn moeder was dat moeilijk. Maar Mozes bleef deel van haar leven.
Hij ging mee op bezoek, op vakantie, en hoorde tot het einde bij haar.
Bij haar was hij rustig. Zonder angst.
Op haar schoot — een plek alleen voor hen.
Toen mijn moeder in 2022 overleed, bleef Mozes.
In hem voelde ik haar nog.
De dood van Mozes
In april 2024 ging het mis.
Zijn hart gaf het op.
De dierenarts wist meteen: er was geen behandeling meer mogelijk.
De enige juiste keuze was hem direct te laten gaan.
Het ging snel.
Ik hield hem vast…
— en hij was weg.
Dank je wel, superhond.
Dag lieve Mozes.
Het gemis
Thuis legde ik hem in zijn mand.
We begroeven hem in de tuin.
Alles is er nog: zijn mand, zijn ballen, zijn riem.
Alleen hij niet.
Het ging zo snel.
Ik vroeg me af of ik iets gemist had.
Praten hielp. Herinneringen delen ook.
Maar het leven zonder hem werd anders.
Stilller. Leeg.
Hij was de brug naar mijn moeder.
Met zijn dood voelde het alsof ook zij verder weg raakte.
De zee
En dan de zee.
Ik loop er nog elke dag.
Het ritme van de golven is hetzelfde, het pad vertrouwd.
En toch loop ik er niet meer alleen.
Naast mij loopt Flipje.
Levend, jong, nieuwsgierig, in het hier en nu.
En ergens in datzelfde spoor — onzichtbaar maar voelbaar — lopen mijn moeder en Mozes mee.
In herinnering, in gewoonte, in alles wat zij hebben achtergelaten.
De zee neemt niets weg.
Ze draagt.
En in elke stap langs de waterlijn lopen we allemaal samen. Dat zeker.
Laat een reactie achter