Over mij

Jeugd

Ik werd geboren op 6 oktober 1957 in Rotterdam en groeide op in een liefdevol, sportief gezin waar maatschappelijke betrokkenheid en lezen centraal stonden. Vakanties brachten ons altijd naar de zee, een rustpunt dat mijn hele leven heeft gevormd.

‘De zee was altijd ons vaste anker, een plek van plezier maar ook van reflectie.’

Mijn ouders ontmoetten elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog, een periode die hun leven en onze opvoeding sterk heeft beïnvloed. Over emoties, verdriet of boosheid werd weinig gesproken; humor en ironie vormden een pantser tegen de zwaarte van herinneringen.

Studiejaren: rechten en gezondheidsrecht

Na mijn rechtenstudie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam specialiseerde ik mij in patiëntenrecht en kinderrechten. Het beschermen van de zwakkere, en luisteren naar alle betrokken partijen, stond altijd centraal.

Na enkele jaren praktijkervaring als advocaat stapte ik over naar universitair onderzoek en onderwijs, met focus op gezondheidsrecht, kwaliteit van zorg en patiëntenrechten. In 1990 voltooide ik mijn eerste promotieonderzoek, dat dit thema verdiepend belichtte.

‘Het recht is pas waardevol als het ook de stem van de zwakkere laat horen.’

Cultuurwetenschappen en rituele studies

In 2007 voltooide ik een studie cultuurwetenschappen aan de Open Universiteit. Later vond ik een onderzoeksplek bij de Faculteit Geesteswetenschappen van Tilburg University, waar ik mij verdiepte in rituele herdenkingspraktijken en monumenten.

In 2015 promoveerde ik op de betekenis van ‘uitgestelde’ monumenten: monumenten die lang na de gebeurtenis zijn opgericht. Dit onderzoek verbindt geschiedenis, rituelen en menselijke ervaringen van verlies en trauma.

‘Helende monumenten helpen ons herinneringen en emoties een plek te geven.’

Kinderen en de dood: death education

Gebaseerd op mijn jeugdervaringen met zwijgen over emoties, ontstond mijn passie voor children’s death education. Kinderen komen vroeg in aanraking met verlies – via films, boeken of digitale media – maar opvoeding en onderwijs zijn vaak terughoudend.

Mijn onderzoek richt zich op:

• Leeftijdsgericht bespreekbaar maken van de dood
• Ondersteunen van kinderen in rouwverwerking
• Open communicatie over verlies en afscheid

Mijn werk verbindt onderzoek, praktijk en verbeelding, zodat kinderen woorden krijgen voor hun vragen, gevoelens en ervaringen.

Doei, lieve vriend!

‘Door woorden te geven aan verlies, kunnen we kinderen helpen om te gaan met herinneren en herdenken.’

Omdat de dood van een huisdier vaak het eerste verlies is dat een kind ervaart, schreef ik het boek: Doei, lieve vriend! – een gezinsboek over afscheid, rouw en troost, waarin ouders en kinderen samen leren over dood en verlies.

De zee: dagelijkse inspiratie

Met veel plezier en geluk woon ik sinds enige tijd aan zee met mijn echtgenoot, Alof Wiechmann. Hij is inmiddels, net als ik, met ‘pensioen’, maar kan terugzien op een hele lange carrière in het bank- en verzekeringswezen. Maar ook is hij enkele jaren voor zijn pensioen directeur geweest van Monuta. Tevens was hij bestuurder bij Het Nederlands Uitvaartmuseum Tot Zover en initiatiefnemer voor de oprichting van de Funeraire Academie. Daar was hij jaren bestuurlijk aan verbonden.

Het zal niet verbazen dat wij beiden enorm bezig zijn met zaken als herinneren, herdenken en omgaan met de dood.

En nu we definitief onze plek aan zee hebben gevonden en ik dagelijks lange wandelingen met hond Flipje maak, besef ik me de betekenis van de zee in mijn leven, zijn oneindigheid, in de woorden van Slauerhoff:

‘Dat, wanneer allen versterven, verstijven,
Zij bevallig zal blijven.’