Tot de jaren negentig van de twintigste eeuw was het algemeen gebruik in Nederland om kinderen die rond de geboorte kwamen te overlijden direct van de ouders te scheiden. Professionele zorgverleners waren van mening dat, indien de ouders zich niet aan het levenloos geboren kind zouden hechten en er geen herinnering aan zouden hebben, het verlies beter zou kunnen worden verwerkt. De gebruikelijke afscheidsrituelen werden compleet genegeerd en ouders werden niet in de gelegenheid gesteld hun kind zelf te laten begraven of cremeren. Anderen, ziekenhuispersoneel, of vertegenwoordigers van de kerk, namen de regie in handen en meestal werden deze kinderen op een anonieme manier begraven of gecremeerd en werden ouders hier niet over geïnformeerd.
Vanaf het jaar 2000 verschenen in Nederland in de publieke ruimte monumenten ter nagedachtenis aan deze kinderen. Waarschijnlijk zijn er op dit moment rond de 160 monumenten. De meeste zijn opgericht op begraafplaatsen, in de nabijheid van crematoria, of bij kerken.
Mede ten gevolge van de grote aandacht van de media werd een publieke discussie gestart over de gang van zaken destijds en begonnen vele ouders een zoektocht naar de verblijfplaats van de overblijfselen van hun levenloos geboren kinderen. Als deze plaats wordt teruggevonden voelen veel ouders de behoefte om deze plaats te markeren met herdenkingsrituelen en op vele plaatsen is ook het initiatief genomen om een monument op te richten. De betekenis van deze plaats van herdenking voor ouders is een plek van rouw en liefde voor het levenloos geboren kind. Maar het is ook een boodschap van openbaar protest tegen dominante partijen die destijds ouders beletten de geëigende afscheidsrituelen in acht te nemen voor hun levenloos geboren kind.
